Zonder strategische slagkracht dreigt Europa het terrein te worden waarop anderen hun geopolitieke strijd uitvechten.
Europa zit vandaag in een houdgreep. Jarenlang kon Europa zich concentreren op welvaart en welzijn, terwijl de Verenigde Staten instonden voor onze veiligheid, Rusland goedkope energie leverde en China goedkopere producten produceerde voor de Europese consument. Dat tijdperk is voorbij.
Vandaag lijkt Europa zich in het kamp te bevinden waar de klappen vallen. De ene leider zet de toon met machtspolitiek, de andere begon voor het eerst in tachtig jaar opnieuw een grootschalige oorlog op ons continent, en een derde beschouwt Europa als een naïeve afzetmarkt. Het gevoel groeit dat Europa vooral ondergaat wat anderen beslissen.
En toch toont de werkelijkheid ook een ander beeld. Landen kloppen aan om zich aan te sluiten bij de Europese Unie. Dat zegt iets over de aantrekkingskracht van het Europese model, van de European way of life.
Europa vertegenwoordigt iets meer dan 5% van de wereldbevolking en levert ongeveer 18% van het wereldwijde bbp. In een wereld van grootmachten volstaat dat niet om automatisch gewicht in de schaal te leggen.
Wie echte Europese soevereiniteit wil versterken, zal moeten meebouwen aan tegenmachten. In een nieuw geopolitiek tijdperk weegt samenwerking zwaarder dan versnippering.
Europa kan zich uit die houdgreep losmaken. Door opnieuw zelf zijn toekomst te bepalen, in plaats van zich te laten leiden door anderen.
Voor mij gaat Europese veiligheid niet alleen over militaire kracht. Het gaat ook over cyberveiligheid, bescherming van kritieke infrastructuur en weerbaarheid tegen hybride dreigingen.
Een veilig Europa is de basis voor stabiliteit, vrijheid en welvaart.
