De Groote Rappel

dinsdag 17 mei

Drie jaar geleden begonnen we in Leopoldsburg aan een onzeker avontuur.
Hoe konden we in onze gemeente mensen dichter bij elkaar brengen en zo de betrokkenheid op elkaar versterken? Een nieuwjaarsdrink voor alle inwoners? Een informatieavond voor nieuwe inwoners? We hebben het allemaal gedaan.
Maar we wilden iets meer. Onze lat lag hoger. Mensen die hier niet geboren zijn maar intussen komen wonen, laten zien wat de geschiedenis is van onze gemeente. En mensen die hier wel geboren zijn die geschiedenis in herinnering brengen en aantonen dat we er best fier over kunnen zijn.
Twee jaar later (in 2015) kreeg het kind eindelijk een naam: ‘De Groote Rappel’!
Aanvankelijk was er heel wat scepticisme. Zou je in een gemeente als Leopoldsburg wel 200 vrijwilligers bijeenkrijgen? 10 voorstellingen voor telkens bijna 900 man, is dat niet te ambitieus? Kost dit allemaal niet teveel? Maar we zetten door. Vooral schepen Marleen Kauffmann brak ieder verzet en baande als een bulldozer de weg voor dit project.
We zijn gestart met voorzichtige gesprekken. Wie zou ons kunnen begeleiden? We kwamen uit op Luc Stevens en zijn ‘Luccreatief’. En dan begon het: een groep zoeken die het hele verhaal wilde trekken, budgetten zoeken, sponsors zoeken, locaties zoeken, attributen zoeken, kostuums maken en zoeken, medewerking met defensie zoeken, acteurs en actrices zoeken, decorbouwers zoeken, kledijmakers zoeken, vrijwilligers zoeken voor de veiligheid, het verkeer, de financiën, de communicatie, de haartooi, de catering, de shuttledienst, de fotografie en filmopnames tot aan de vrijwilligers voor de toiletten en de EHBO, etc.… en tenslotte toeschouwers zoeken.
Maar het werd een succes: geen 200 maar 550 vrijwilligers hebben De Groote Rappel gekleurd. Mensen actief in verenigingen zoals de zangroepen of koren, dansgroepen, uit instellingen voor mensen met een beperking of uit het asielcentrum, maar ook mensen die gewoon zin hadden om zich eens ergens voor te engageren. En voor de medewerkers van de verschillende gemeentelijke diensten was geen inspanning teveel.
Geen 10 maar 12 voorstellingen hebben we gespeeld. Meer dan 1.000 kostuums werden er gemaakt. En duizenden berichten werden er via facebook uitgewisseld.
We hebben duizenden mensen van Leopoldsburg en Heppen op de tribunes gezien. Niemand verliet onbewogen De Groote Rappel. We hebben mensen gezien die met de tranen in de ogen van ontroering naar huis zijn gegaan. We hebben mensen gezien die fier naar huis zijn gegaan en opnieuw beseffen in welke prachtige gemeente ze wonen. We hebben vaders en moeders naar huis zien gaan die aan hun kinderen nooit uitgelegd hebben gekregen waar het kamp voor stond en staat en dat nu op één avond wel hebben kunnen aangeven.
We hebben bekende Kampenaren op de tribunes gezien: mensen die nu ver buiten onze gemeente carrière maken maar hun navelstreng met onze gemeente niet hebben doorgeknipt en met De Groote Rappel opnieuw een dosis verbondenheid hebben meegekregen.
We hebben duizenden mensen van buiten onze gemeente op de tribunes gezien die een blijvende impressie hebben meegekregen en waarvan we er velen ongetwijfeld op één of andere manier nog wel eens in onze gemeente zullen terugzien. Mensen die niet wisten dat onze gemeente die geschiedenis te vertellen had en die mooie toeristische troeven heeft.
We hebben nationale beleidsmakers laten zien wat we als gemeenschap in huis hebben en hen allemaal vol bewondering huiswaarts laten gaan.
We zijn nu meer dan 10.000 toeschouwers verder. De Groote Rappel is afgelopen. Of toch niet. Het is pas begonnen. Al na de eerste try-out werd het scepticisme omgezet in verwondering en bewondering. Verwondering dat zoiets toch mogelijk was in onze gemeente. Bewondering voor die honderden vrijwilligers die gedurende maanden aan dit project gewerkt hebben en nu avond na avond bij elke voorstelling het beste van zichzelf hebben gegeven.
‘Rappel’ betekent terugroepen. We hebben onze geschiedenis en onze lokale lotsverbondenheid met dit project terug opgeroepen. Maar we hebben vooral een groepsgevoel terug opgeroepen. En daarmee is het doek vandaag niet gevallen maar is er een zaadje geplant. Een zaadje dat een plantje zal worden en nadien een grote boom.
Mijn oprechte bewondering voor iedereen die er bij was. Ik ben bijzonder fier op mijn gemeente.

Volg Wouter

Facebook   Twitter LinkedIn Logo Youtube

Twitter