De belangrijkste job ter wereld

donderdag 31 augustus

Hoe vaak hebben jullie het de afgelopen twee maanden niet moeten horen, beste leerkrachten. De opmerking: ‘Jij hebt het gemakkelijk, met al die vakantie.’ Of deze: ‘Zoveel verlof, ik was beter ook in het onderwijs gegaan.’

Dat is natuurlijk snel gezegd, door ouders voor wie de grote vakantie trekken en sleuren is om alle gaten gevuld te krijgen – ik kan erover meespreken. We dromen allemaal van een lange zomer die we kunnen doorbrengen met onze kroost, en in plaats daarvan moeten we puzzelen met babysitters, zomerkampen en sportstages. Maar in die veralgemening vergeten we ook wel een belangrijk feit. En dat is dat deze mensen de rest van het jaar hun kennis, hun creativiteit, hun waarden en hun (soms laatste restje) geduld in onze kinderen steken.

Leerkracht een gemakkelijk leven? Zeg dat eens tegen die jonge vrouw die 25 overenthousiaste pubers tegenover zich heeft. Of tegen de zestiger, bijna met pensioen, die in de loop der jaren de inhoud van zijn vakgebied compleet zag evolueren. Smartphones die rinkelen tijdens de les, hyperassertieve ouders, talen die hij niet begrijpt op de speelplaats. Met opgeheven hoofd en vol goede moed blijven ze enthousiast verder doen. Maar dat het allemaal zo makkelijk is, dat is vooral heel gemakkelijk gezegd.

Vandaag gaat mijn jongste dochter naar het eerste leerjaar. Ons laatste kleutertje wordt groot. Tegen volgende zomer zal ze net als haar broer en zus kunnen lezen. Een klein wonder vind ik dat. Als ik thuis kom van het werk, hebben ze steeds iets nieuws bijgeleerd. Vaak iets dat ik zelf al lang kwijt was. En ja, net als alle kinderen zijn de mijne soms eens boos op een ‘veel te strenge’ leraar of lerares. Of zeuren ze dat ze ‘veel te veel’ huiswerk moeten maken. Maar de laatste schooldag hebben ze steevast traantjes in de ogen bij het afscheid. Want hun juffen en meesters, dat zijn toch wel belangrijke mensen in hun leven.

En net als iedereen die de schoolbanken verlaten heeft, denken wij ouders ook graag terug aan die leerkracht die een diepe indruk op ons maakte. Die in ons bleef geloven toen anderen dat niet meer deden. Die problemen of geheimen kent waar we bij niemand anders mee terecht konden. Die net dat talent in ons zag, waar anderen altijd hebben overgekeken.  Die onze ouders opbelde om te smeken ons te laten verder studeren. Of die ons, gewoon door zijn of haar enthousiasme, de liefde voor het leren of de passie voor een vak bijbracht. 

Leerkrachten zijn de basis van onze samenleving. Als zij hun job niet meer doen, is al de rest verloren. Ze zijn de mensen die ons allemaal gekneed hebben. De militairen die ons beschermen, de dokters die ons genezen, de bakkers die ons brood bakken en de verplegers die ons verzorgen: allemaal zijn ze gevormd op school. De eigen ouders van Hilde Crevits waren leerkrachten. Ook Dirk Frimout had een juf die hem leerde rekenen, zelfs Nafi Thiam leerde ooit verspringen en hardlopen in de turnles. Achter elke mens schuilt een team van leerkrachten die een blijvende indruk hebben nagelaten. En daarom hebben leerkrachten misschien wel de belangrijkste job ter wereld.

1 september is niet alleen de dag waarop onze kinderen terug naar school gaan, maar ook een nieuwe eerste schooldag voor al die mensen die hun stempel zullen drukken op de toekomst van onze kroost. Zelf vader van drie schoolkinderen kan ik hen daar alleen maar heel erg dankbaar voor zijn. Laat ons daarop focussen. En hen niet reduceren tot twee maanden verlof.

Aan de leerkrachten van mijn kinderen alvast een dikke dankuwel. En aan alle leraars en leraressen een schitterende start van het schooljaar gewenst!

Volg Wouter

Facebook   Twitter LinkedIn Logo Youtube

Twitter