Brief aan de leiding van mijn dochter (De Morgen)

zaterdag 8 juli

Aan de leiding van mijn dochter,

Ik schrijf deze brief in de eerste plaats als papa van een welpje dat binnenkort op kamp vertrekt. En ik neem de vrijheid hier ook te spreken in naam van vele andere ouders.

Binnenkort is het weer zover. Dan verzamelen jullie met onze kroost op Vlaanderen’s stationspleinen. In korte broek, gewapend met zaklamp en gamel. Klaar om op avontuur te vertrekken... en om een week compleet uit ons gezichtsveld te verdwijnen.

Ik geef toe: ik ben doodongerust als ik mijn dochter loslaat in jullie armen. Samen met haar broer en zusje is ze het liefste wat ik heb. En jullie zijn nog zo jong, staan zo zorgeloos in het leven. Misschien is jullie wereld er één zonder ongevallen, brandwonden of omgewaaide bomen. Of misschien beheersen jullie de kunst van het relativeren wat beter.

De diepe opluchting als we onze kinderen weer heelhuids terugzien, zal herkenbaar zijn voor vele ouders. Met vuile knieën, vuile was en een nog vuilere woordenschat. Soms wat schaafwonden, steeds stoere verhalen, maar vooral een hoop nieuwe herinneringen, vriendschappen en levenskunst. Ja, ik ben pas gerust als Mine weer thuis is.

Maar ook ik heb de beste jaren van mijn jeugd doorgebracht rond kampvuren, in een tentje in de gietende regen, of ploeterend door modder en rivieren. De geur van gras op een zomerse avond kan me in één klap meevoeren op een trip down memory lane.

En ja, op zo’n kamp gebeuren zonder twijfel dingen waar ik het niet helemaal mee eens ben. Jullie maken keuzes die ik zelf, als ouder, niet zou maken.

We leven in een samenleving die alles steeds meer in regels en controle giet. Vaak vanuit een oprechte bezorgdheid. Om datgene wat ons dierbaar is te beschermen. Zeker voor politici speelt dat sterk mee. Je wil ook niet het risico lopen van beticht te worden van schuldig verzuim, omdat je deze of gene maatregel niet genomen hebt.

Het is geen verhaal van of vrijheid, of verantwoordelijkheid. De twee gaan onlosmakelijk samen. Vrijheid in verantwoordelijkheid. Dat heb ik bij de jeugdbeweging geleerd. En af en toe hebben we fouten gemaakt, net zoals dat vandaag ook gebeurt als jongeren ergens gaan zwemmen waar het niet mag. Moeten ze daarop gewezen worden? Zeker en vast. Moeten of kunnen we elke risico bannen? Zeker niet. Opgroeien gaat met vallen en opstaan. Met fouten maken. Daar valt niks aan te doen. Dus moeten we jonge mensen weerbaar maken, zodat ze na het vallen ook weer opstaan.

Leiders en leidsters, ik wens jullie een schitterend zomerkamp. Ik weet dat het niet evident is, de investering die jullie maken om onze kroost de tijd van hun leven te geven. En in mijn naam, maar ook die van de andere ouders die mijn mening delen (en dat zijn er heel wat, geloof mij): een oprechte dankuwel, om zo goed voor onze kinderen te zorgen. En hen waarden en herinneringen mee te geven die ze voor het leven kunnen koesteren. Dat we ons af en toe wat te veel moeien, dat mag je ons niet kwalijk nemen. Doe maar gewoon verder zoals je bezig bent: als enthousiaste, jonge en gedreven mensen, in vrijheid en engagement.

Bedankt!

 

Volg Wouter

Facebook   Twitter LinkedIn Logo Youtube

Twitter